Όπως ακριβώς το λέει ο Γιώργος είναι, περιμένεις μήνες και ξαφνικά εμφανίζεται ο "αγοραστής κομήτης".
Όταν ήθελα το 323 GTX (το πρώτο μου αυτοκίνητο) είχα μαζέψει με πολύ κόπο (κι ένα καταναλωτικό στη μέση) 7.5 χιλιάρικα. Έτος 2002, φοιτητής κι εργαζόμενος με 400 ευρώ πρώτο μισθό (που κλιμακωτά έφθασε τα 500 μετά από 2.5 χρόνια, για 10ωρα και 12ωρα). Έλα όμως που ο τύπος το έδινε 9 χιλιάρικα... Τι να έκανα; Του είπα την αλήθεια, ότι 7.5 έχω και δεν μπορώ να του δώσω δραχμή παραπάνω. Αυτός είχε προπληρώσει όλο το μήνα στη Χρυσή Ευκαιρία, ώστε να το δημοσιεύει με έντονα γράμματα και σε πλαίσιο.
"Κάτσε να περάσει ο μήνας και αν δεν το πάρει κανείς άλλος, τότε είναι δικό σου με 7.5".
Όπερ και εγένετο, δόξα τω Θεώ!

Ο κομήτης ήμουν εγώ κι ευτυχώς δεν εμφανίστηκε δεύτερος!
Το θέμα είναι ότι όταν 2.5 χρόνια μετά θέλησα να το πουλήσω, για τα βατραχοειδή μούτρα και τον ασυγκράτητο πισινό ενός Miata Mk1, μου έβγαλε το λάδι. Η μηδενική μεταπωλητική αξία (που ήταν πλεονέκτημα όταν το αγόρασα, αφού αλλιώς θα το είχε βουτήξει κάποιος άλλος) τώρα είχε γίνει μειονέκτημα. Αγγελία στο Drive που κυκλοφόρησε στις 15 Αυγούστου του 2004, με φωτογραφία παρακαλώ και πολύ σπεσιάλ περιγραφή. Πρέπει να είχαν πάρει ίσα με 25 τηλέφωνα... Το τι άκουγα, δεν περιγράφεται!
Άλλος μου εξιστορούσε όλη την αγωνιστική ιστορία του μοντέλου. Πώς το 1991 κατέκτησε το Group N στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Ποια ήταν η αχίλλειος πτέρνα των αγωνιστικών και των βελτιωμένων... (σασμάν, έτσι για την ιστορία) Ατάκες τύπου "φίλε, τέτοια αμάξια δεν πωλούνται, κράτα το πάση θυσία"
Άλλος με καλούσε υπερενθουσιασμένος και ωρυόταν. "Έρχομαι να το πάρω επιτόπου, πες μου πού είσαι". Ξαφνικά έκλεινε το τηλέφωνο και δεν ξανακαλούσε ποτέ...
Να μην τα πολυλογώ, μέχρι τον Οκτώβρη, δεχόμουν τηλεφωνήματα και κανείς δεν ερχόταν να το δει.
Κάποια στιγμή, το τηλέφωνο σίγησε. Η αγγελία στη ΧΕ συνεχιζόταν, όμως δεν ενδιέφερε κανέναν. Ένας τύπος μόνο εμφανίστηκε και ήθελε να το ανταλλάξω με Nissan 100NX GTi. Θα έπρεπε να μου έδινε κι ένα ακίνητο στη Ραφήνα για να δεχόμουν...
Κι εκεί που οι μήνες περνούσαν και είχα απελπιστεί, εμφανίστηκε ο "κομήτης"!
Ήρθε, το οδήγησε, το πήγε σε μηχανικό (Νομικό παρακαλώ, με έτρεχε στην άλλη άκρη της Αθήνας), με τρέλανε στο παζάρι (αλλά δικαιολογημένα, γιατί το αμάξι χρειαζόταν μαζέματα) και το πήρε. Έτσι απλά...
Το χειμώνα έμαθα ότι το ίδιο αυτοκίνητο μεταβιβάστηκε σε φίλο του Βαγγέλη-VDS και του νεοφερμένου Bax. 7.500 το είχα αγοράσει το 2002, 6.300 το πούλησα το 2004 (τέλη) αλλά ήθελε μαζεματάκια αξίας ενός χιλιάρικου, 6 χιλιάρικα πουλήθηκε τέλη του 2010.
Να κι ένα που πέτυχα στις αγγελίες...