Μετά τον Όπτιονα, άλλη μία στο κλαμπ των κουρσάδων!
Η αλήθεια είναι πως είχα καιρό τώρα καψούρα να αποκτήσω μια κούρσα. Λεφτά για καινούρια δεν υπήρχε περίπτωση να δώσω. Η φθηνότερη ήταν η Ideal Intempo που κοστίζει 580 ευρώ και δεν αποσπά τις κολακευτικότερες των εντυπώσεων. Λογικό, σε ποια κατηγορία προϊόντων είναι το φθηνότερο δείγμα στο επίπεδο του μέσου όρου;
Έψαχνα λοιπόν σαν τρελός στις αγγελίες. Έμπαινα στο car.gr 3 φορές την ημέρα και τσέκαρα τις αγγελίες ημέρας, ώστε να είμαι πάντα ενήμερος για τις νεότερες αναρτήσεις. Απογοήτευση... όλες οι διαθέσιμες κούρσες (σε φυσιολογικά χρήματα, μέχρι το πεντακοσάρικο ας πούμε) ήταν ακατάλληλες σε μέγεθος. Άπειρες σε medium και large αλλά ούτε μία σε XL.
Μέχρι χτες το μεσημέρι, που έσκασε η ευκαιρία του αιώνα. Focus Thron, γερμανική κούρσα (στην ούγια τουλάχιστον, αφού όλα πλέον κατασκευάζονται στην Ασία), σε XL μέγεθος, 9 μηνών, σε άριστη κατάσταση (έγραφε κι αυτό έδειχναν οι φωτογραφίες), στα μισά χρήματα από την τιμή της καινούριας.
Παίρνω τηλέφωνο, το σηκώνει ένας 17χρονος. "Ναι, την αγόρασα πέρσι τον Αύγουστο, έχει ελάχιστα χλμ, κάπου στα 120, τώρα μαζεύω χρήματα για μοτοσικλέτα, έρχεσαι και το βλέπεις". Σε μία ώρα ήμουν εκεί. Είχα τηλεφωνήσει σε φίλο αγωνιζόμενο, ώστε να έρθει μαζί μου, αλλά ήταν εκτός Αθηνών. Μου είπε 3-4 πραγματάκια, ώστε να είναι πιο ολοκληρωμένος ο έλεγχός μου και να μαι μπροστά στον λυκειόπαιδα.
Εν ολίγοις, η κούρσα φαινόταν όντως αχρησιμοποίητη. Η βόλτα έδειξε ότι τα πάντα έχαιραν άκρας υγείας, εκτός από το σασμάν που ήθελε μια ελάχιστη ρύθμιση. 5 λεπτά αργότερα τη φόρτωνα στο αμάξι.
Σήμερα την είδε ο ποδηλατάς μου (που τόσο καιρό προσπαθούσε να μου πασάρει μια μεταχειρισμένη κούρσα με 650 ευρώ) κι είπε τα καλύτερα λόγια.
Καταρχάς, συμφώνησε στο ότι είναι καινούρια. Μου είπε ότι το μπροστινό σασμάν θέλει στρώσιμο, γιατί έχει δουλέψει ελάχιστα και το ελατήριό του θα μαλακώσει με τον καιρό. Ακούσατε, ακούσατε, να αγοράζεις μεταχειρισμένο ποδήλατο και να θέλει στρώσιμο.
Πάντως είναι ψιλοθηρίο. Και στο μάτι, και στο χέρι. Φαίνεται πολύ δεμένο και η κύλισή του είναι ωραιότατη. Αν έχεις λίγο το μυαλό σου, δεν προβληματίζεσαι από τις κακοτεχνίες των δρόμων. Αρκεί να μην πέσεις σε καμία τάφρο. Ή να καβαλήσεις καμία κοτρωνίτσα.
Από εκεί και πέρα, μαζί με παγούρι (άδειο), φώτα και κοντέρ, πρέπει να ζυγίζει 11-11.1-11.2 κιλά. Κάπου εκεί το ψευτοζυγίσαμε. Οι εταιρίες ανακοινώνουν βάρος για το μικρότερο δυνατό μέγεθος, αλλά το XL μου είναι σίγουρα βαρύτερο κατά 0.5-0.7 κιλά από το βασικό μέγεθος. Καλύτερα μισό ή ένα κιλό παραπάνω και λίγο πιο δεμένο, παρά το ανάποδο. Γιατί τα τριψήφια κιλά μου και ο άγαρμπος τρόπος ποδηλασίας (που τόσο καλά είχε εκολλαφθεί στο ΜΤΒ) δεν αστειεύονται.
Πάντως, η αίσθηση είναι ότι τόσο καιρό με κορόιδευαν με το άλλο (ένα GT Avalache 2.0, με χοντρά λάστιχα). Ότι είχα ένα ποδήλατο για να προπονηθώ και τώρα πήρα το φυσιολογικό. Πιάνω τον εαυτό μου να χαζεύει με το κοντέρ. Μπορεί να νομίζεις ότι κοιμάσαι και το κοντέρ να δείχνει πάνω από 30. Στην απόλυτη ευθεία.
Ή πας αργά μέσα στην πόλη, λίγο το σανιδώνεις και κατευθείαν 25. Αν και η σημερινή βόλτα δεν ήταν καθόλου ενδεικτική (24 χλμ αλλά όλα με πολύ άνεμο, 5-6 μποφόρ και πολλά από αυτά τελείως κόντρα), η αίσθηση είναι ότι κινείσαι περίπου 25% ταχύτερα από το άλλο. Τελείως μπακαλίστικο το νούμερο, ίσως με περισσότερες βόλτες σε διαδρομές που ξέρω καλά τα νούμερα, να μπορώ να πω με περισσότερη ακρίβεια.
Πάντως, πρέπει να το μάθω από την αρχή. Η θέση οδήγησης θέλει συνήθεια, το σασμάν το ίδιο, οι αγκώνες με πέθαναν (πέφτει όλο το βάρος πάνω τους-μάλλον δεν κάθομαι όσο σωστά θα έπρεπε). Σε κάποιες στιγμές, ένιωθα να καίνε οι τετρακέφαλοι, πράγμα που δε μου συμβαίνει ποτέ με το GT, στο οποίο μπορεί να ανεβάσει παλμούς η καρδιά, αλλά ποτέ δεν καίνε οι μύες. Δηλαδή, πρώτα παραδίδει η καρδιά και μετά οι μύες. Μιλάμε για έντονη άσκηση μικρής διάρκειας, όχι μαραθώνιο.
Επίσης, στο τέλος με πόνεσε και λίγο η μέση. Μάλλον θέλει πολλή προσαρμογή, είναι σα να ξεκινώ τώρα την ποδηλασία.
Τα 450 ευρώ που έσκασα θεωρώ ότι αποτελούν τον ορισμό του bargain. Πρόκειται όμως για σεβαστό ποσό στις μέρες που ζούμε. Ευτυχώς, τα χιλιόμετρα που διανύω εβδομαδιαίως είναι μπόλικα, όλα είναι στην άσφαλτο και η συντριπτική πλειοψηφία αυτών είναι υποχρεωτικές δουλειές κι όχι βόλτες. Ως εκ τούτου, το ποδήλατο μου εξοικονομεί χρήματα. Δηλαδή, αυτή τη στιγμή με πληρώνει, ενώ αν το είχα μόνο για βόλτες, θα το πλήρωνα εγώ. Αν καταλαβαίνετε το σκεπτικό...
Επίσης, αφού περάσει κάποιο διάστημα να το συνηθίσω, θα δω αν υπάρχει λόγος για να μείνει το GT. Ιδανικά, θα του έβαζα τρακτερωτά λάστιχα και θα το είχα μόνο για το χώμα. Αλλά επειδή είναι αξιοπρεπές για το είδος του και μπορεί να πιάσει κάποια καλά λεφτάκια, ίσως το βγάλω στο κλαρί. Θα δούμε, έχει ο Θεός.
Φωτογραφίες δεν έχω, οπότε αρκεστείτε σε αυτές της αγγελίας:
ΥΓ. Δεν μπορώ να πω ότι με τρελαίνει εμφανισιακά. Δεν είναι από τις κούρσες που κάθεσαι και τις χαζεύεις με τις ώρες, με τα σαλάκια να τρέχουν στο πάτωμα. Ίσως αποδειχθεί πλεονέκτημα σε βάθος χρόνου, επειδή δε θα τραβάει τόσο πολύ τα κλεφτρόνια.
ΥΓ2. Η τιμή περιελάμβανε πλήρες σετ φώτων, παγούρι τσίλικο και κρανάκι πρώτης τάξεως.
Topic: Δυο Τροχοί (Ποδήλατα) (Read 245210 times)
