Κι ενώ όλοι χαζεύουν τα αυτοκίνητα στην πίστα, λοιμοκοντόρος στήνεται για φωτογραφία δίπλα στο κόσμημα.
Η μεγάλη στιγμή έφτασε, τα 99 μου κιλά διαβαίνουν το κατώφλι της 260.
Το απαραίτητο δέσιμο με τις ζώνες.
And off we go...
Το τι επακολούθησε δεν μπορώ να το περιγράψω εύκολα. Είχα την τύχη να συνοδηγήσω στην προηγούμενη Λίζα του ιδίου, μία 111R κάπου στα 205 αλογάκια, με αναρτήσεις Ohlinhs και μπλοκέ της Quaife. Με είχε πάει και βολτίτσα με τη θηριώδη Μ5 V10 των 550 ίππων, η οποία 170άριζε από την Κ6 μέχρι την Κ8, παρ΄ότι είχε βγει με παντιλίκια από την Κ6.
Ε λοιπόν, ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ! Αυτό το κτήνος ήταν από άλλο πλανήτη. Τη δύναμη την περίμενα, βάσει της αναλογίας κιλών ανά ίππο, αν και το πλήρωμα πρέπει να φλέρταρε με τα 220-230 κιλά... Κι όμως, ήταν σαγηνευτική, γιατί ένιωθες την επιτάχυνση στο πετσί σου, σου παραμόρφωνε το πρόσωπο. Η Μ5 κατάφερνε να κρύβει τα χιλιόμετρα, η Cup στα πετάει στα μούτρα.
Κι ύστερα, έρχεται η πρώτη στροφή της πίστας, η Κ1. Έχεις ξεκινήσει από τα πιτς, έχεις γεμίσει 2α και 3η και τα φρένα αργούν. Εκεί που νομίζεις ότι θα βρεθείς κατευθείαν στον Ασπρόπυργο, τσουπ, τα χιλιόμετρα πέφτουν στα μισά μέσα σε πόσο; 10-20 μέτρα; Ασύλληπτο συναίσθημα...
Έρχεται η ώρα να στρίψεις. Κι επειδή έχεις οδηγήσει στα Μέγαρα για χρόνους και μάλιστα με ημισλίκ, ξέρεις ότι αυτή η ταχύτητα είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας για το ταπεινό σου Miata. Με το πού περάσει το apex, το δεξί πόδι φτάνει στη μοκέτα (έχει άραγε; Δεν πρόσεξα...) και να μισή στροφή ανάποδο γιατί παρά τα πελώρια πίσω ημισλίκ και το βάρος στον πίσω άξονα, η δύναμη είναι πολλή...
Η 2α και η 3η ξαναγεμίζουν ενώ το αντίστροφο γίνεται στα πνευμόνια σου από αέρα. Λίγο μετά θα έρθει η στροφή με τις φυστικιές, η Κ5. Αντρική στροφή, δύσκολη, από αυτές που σε πονοκεφαλιάζουν για το πώς θα στρίψεις, πια είναι η ιδανική γραμμή, εικόνες από τουμπαρισμένα Ibiza του Ενιαίου στο άτσαλο εξωτερικό κερμπ... Κι όμως, αυτή η Λίζα απλώς αδιαφορεί και μπαίνει με πολλά παραπάνω από όσα φανταζόσουν ικανά.
Η ευθεία θα εξαφανιστεί όσο γρήγορα οφείλει βάσει των κιλών ανά ίππο. Κι όμως, είναι τέτοιο το στήσιμο, τα φρένα (αχ αυτά τα φρένα πριν την Κ6... κι ο κάτοχος να επιμένει ότι μπορεί να φρενάρει πολύ πιο αργά, αλλά είναι η πρώτη επαφή με τα Μέγαρα), που νομίζεις ότι θα μπορούσε να αντέξει κι άλλα 50 άλογα χωρίς να διαταραχθεί στο ελάχιστο η αρμονία του συνόλου.
Δύο κατεβάσματα, από 4η σε 2α, έντονοι κραδασμοί από το μπλοκέ διαφορικό (το αντίστοιχο της 111R έκανε ακόμα χειρότερους) κι η Κ6 διαγράφεται όλη με το πλάι. Τόσο εύκολα; Όχι! Ακόμα κι εκεί που νομίζεις ότι είναι όλα ελεγχόμενα, ο κινητήρας στο κέντρο και το απόλυτο στήσιμο καθιστούν σαφές ότι τα χέρια πρέπει να είναι αστραπιαία... κι η τύχη με το μέρος σου. Ευτυχώς ο κάτοχος έχει πάρει τον αέρα. Ακόμα θυμάμαι εκείνο το τετ-α-κέ σε κλάσματα δευτερολέπτου με την 111R στην Κ9, μετά ήρθε η Μ5 και το παντιλίκι έγινε δεύτερη φύση, οπότε τώρα μπορεί μια Cup να κινείται με το πλάι, όχι ατελεύτητα όπως με ένα S2000, όχι ξένοιαστα όπως με ένα Miata, με άγχος και φόβο (τρόμο για τον συνοδηγό), κινείται όμως.
Αγαπητέ μου Θεολόγε, τα σέβη μου για την οδηγική σου βελτίωση και για το κόσμημα που ομορφαίνει τους ελληνικούς τάπητες. Σε ευχαριστώ!
Topic: Συζήτηση περί άλλων αυτοκινήτων (Read 219736 times)
